در پوسـته ایم و،  هسـته را،   ول کردیم

از این همه امر و نهی، چه حاصل کردیم

پُر کرده  بگوش مردمان، حرف و حدیث

ای وای،  چه حُفره ها  که در  دل کردیم

راندیم،  به یک چوب و علف،  آدم و دام

ما، عاقـل و  جاهـل،  همه  شـامل کردیم

یا سـیاهه ی  ثـواب و  سـودای بهـشـت

چون دسته چکی،  به وجه حامل کردیم

یا  تـرس جهـنم   به دل از  فـرط گنـاه

در عمق دَرَک ، خلاصه  واصل کردیم

گفتیم  که از  چون و  چرا،  هیـچ مگو

ما  فضل و فضیلت،  همه  کامل کردیم

از عنصر کشف و  تازگی،  حرف نزن

چیزی که به غیر ماست،   باطل کردیم

با زبان  اگر نشد،  کمی  داغ و درفش

پنـداشـته ایـم ،   دوای ِ عاجـل   کردیم

با وعده ی بار و میوه  بر شاخه ی دین

از فرصت ِ درک ِ ریشـه،  غافل کردیم

عمـری  بگـذشت و  تازه  ما  فهمـیدیم

از  کـردن اعتـراف ،   دل دل  کـردیم

بـا  چاه زدن ،  به  آب بـاران  نرسـیم

جز آنکه  زُلال ِ چشـمه را  گِل کردیم

م. میرعزا

اسفند 88